Sakimab ge ǁîb îra tsî haka kurixa ǃgâsas tsîn ǀkha ge ǁan hâ i. ǁÎn ge ǃkhū hâ aob ǃās ai gere hâ. ǁÎn di ǀgâ-oms ge saogub ǃnâ mâ haidi di ǀams ai ge mâ i.
Sakima vivait avec ses parents et sa petite sœur, qui avait quatre ans. Ils vivaient sur la terre d’un homme riche. Leur hutte à toit de chaume était située au bout d’un rang d’arbres.
Sakimab ge ǃnona kurixab a hîa ge ǀaesen, tsî mûs ǁkhāsiba ge ǂoaǃnâ. Sakimab ge ǀō-aisa ga-aisisa ge ūhâ i axaba.
Quand Sakima avait trois ans, il est tombé malade et a perdu la vue. Sakima était un garçon avec beaucoup de talent.
Sakimab ge ǂgui xūna gere dī nau ǃnani kurixa ǀgôan ge dī tama hâ i na. Aiǁgause, ǁîb ge kaikhoen ǃās din ǀkha ǂnû, tsî ǂhâǂhâsa xūna gere ǃhoaǂam.
Sakima faisait beaucoup de choses que d’autres garçons de six ans ne faisaient pas. Par exemple, il pouvait se tenir avec les membres plus âgés du village et discuter de questions importantes.
Sakimab di îra ge ǃkhū hâ aob oms tawa gere sîsen. ǁÎra ge ǃnauǁgoaga omsa xu gere ī, tsî tsuxub ǃnâ ǀgui gere oaǀkhī. Sakimab ge ǁîb ǃgâsaros ǀkha gere hâ.
Les parents de Sakima travaillaient chez l’homme riche. Ils quittaient leur maison tôt le matin et revenaient tard le soir. Sakima restait seul chez eux avec sa petite sœur.
Sakimab ge amde ǁnaes xa ge ǃgâibahe i. ǀGui tsēs ge ǁîb mamasa ge dî bi, “Mâpats nē amde ra ǁkhāǁkhāsen, Sakima?”
Sakima adorait chanter des chansons. Un jour sa mère lui demanda, « Où apprends-tu à chanter ces chansons, Sakima? »
Sakimab ge ge ǃeream, “Hās ǀguisa ra hî mama. Tita ge ti danas ǃnâ ra ǁnâu, tsî ta ge ra ǁnae.”
Sakima répondit, « Elles me viennent tout simplement, maman. Je les entends dans ma tête et ensuite je chante. »
Sakimab ge ǁîb ǂkhari ǃgâsasa ǁnaebas xa ge ǃgâibahe i, ǃgōsase, ǃâs gere o. ǁÎb ǃgâsas ge ǁîba ǃgâiba amsab gere ǁnae ǀgausa gere ǃgâ. ǁÎs ge ǁkhoaxa ǀōba ǃoa gere gon.
Sakima aimait chanter pour sa petite sœur, surtout si elle avait faim. Sa sœur l’écoutait chanter sa chanson préférée. Elle se balançait en écoutant la chanson apaisante.
“ǁKhawa ǁnae re, Sakima,” tis ge ǁîb di ǃgâsasa gere ǀkhoma bi. Sakimab ge ǂgansa ūǃoa tsî ǁkhawa gere ǁnae.
« Peux-tu la chanter encore et encore, Sakima? » le suppliait sa sœur. Sakima acceptait et la chantait encore et encore.
ǀGui ǃoe ra ge ǁîb îra oms tawa a oaǀkhī, o ra ge ǁîra kaise ge ǃnōsa i. Sakimab ge ge ǂan i xū-i ǃgâi tama ǃkhaisa.
Un soir quand ses parents sont revenus chez eux, ils étaient très tranquilles. Sakima savait qu’il y avait un problème.
“Tare-e a tsū, mama, dada?” tib ge Sakimaba ge dî. Sakimab ge ge ǁnâu ǃkhū hâ aob di ôab kā hâ ǃkhaisa. ǁNā aob ge kaise ge ǃoa hâ i, tsî gere ǃū-ai.
« Qu’est-ce qu’il y a, maman et papa? » Sakima demanda. Sakima apprit que le fils de l’homme riche avait disparu. L’homme était très triste et seul.
“Tita ge ǁîba a ǁnaeba ǁkhā. ǁÎb ge ǁkhaba a ǂkhî ǁkhā,” tib ge Sakimaba ǁîb îra ge mîba. Xawe ra ge ǁîb îra ǁnâu ǂgao tama ge hâ i. “ǁÎb ge kaise ǃkhū hâ. Sats ge ǂgī axas ǀguisa i. Satsa ra ǂâi sa ams nî hui bi ti?”
« Je peux chanter pour lui. Il redeviendra peut-être heureux, » dit Sakima à ses parents. Mais ses parents rejetèrent l’idée. « Il est très riche. Tu es seulement un garçon aveugle. Penses-tu vraiment que ta chanson l’aidera? »
Xaweb ge Sakimaba ǀûsen tama ge hâ i. ǁÎb ǃgâsas ge ge ǂkhâǃnâ bi. ǁÎs ge ra mî, “Sakimab amdi ge ǃâ ta ra o ra ǂkhîǂkhî te. ǁÎdi ge ǃkhū hâ aob tsîna nî ǂkhîǂkhî.”
Toutefois, Sakima ne démissionna pas. Sa petite sœur l’appuyait. Elle disait, « Les chansons de Sakima me calment quand j’ai faim. Elles calmeront l’homme riche aussi. »
Sao ra tsēb ge Sakimaba ǁîb di ǃgâsarosa ge ǂgan îs ǃkhū hâ aob di oms ǁga ǃgû-ū bi.
Le lendemain, Sakima demanda à sa petite sœur de le mener chez l’homme riche.
ǁÎb ge ǀgui kai mûǂuidaos ǃnāka mâ, tsî ǁîb ǁkhoaxa amsa ge ǁnae tsoatsoa. ǁAeb ǀkhas ge ǃkhū hâ aob di danasa kai mûǂuidaosa xu ge ǀhōǂuisen.
Il se tint sous une grande fenêtre et commença à chanter sa chanson préférée. Lentement, la tête de l’homme riche apparu à la grande fenêtre.
Sîsenaon ge dīn gere xūna ge ǀû. ǁÎn ge Sakimab di ǁkhoaxa amsa gere ǃgâ. Xaweb ge ǀgui aoba ge mî, “ǀGuis khami ī khoe-i tsîn ge ǀhonkhoeba go ǁkhaeǂgao ǁoa i . Nē ǂgī axaba ra ǂâi ǁîb xa ǁkhaeǂgaohe ǁkhā ti?”
Les ouvriers arrêtèrent ce qu’ils faisaient. Ils écoutèrent la belle chanson de Sakima. Mais un homme dit, « Personne n’a été capable de consoler le patron. Est-ce que ce garçon aveugle pense qu’il pourra le consoler ? »
Sakimab ge ǁîb amsa ǁnaetoa tsî ge dawasen, îb oaga. Xaweb ge ǃkhū hâ aoba ǃkhoeǂoaxa tsî ge mî, “Toxopa ǁkhawa ǁnae re” ti.
Sakima termina de chanter sa chanson et s’apprêtait à partir. Mais l’homme riche sortit en vitesse et dit, « S’il te plaît, chante encore. »
ǁKhā ǁaeb ai kha ge ǀgam aokha tani-ūdab ai ǁgoe khoe-e tani hâse ge ǀkhī. ǁÎkha ge ǃkhū hâ aob di ôaba ǂnautsûtsûsase daob xōǀkhā ge hō.
À ce moment, deux hommes sont arrivés en portant quelqu’un sur une civière. Ils avaient trouvé le fils de l’homme riche tabassé et abandonné sur le bord de la route.
ǃKhū hâ aob ge kaise ge ǂkhî ôasabab ge mû o. ǁÎb ge Sakimaba ǁkhaeǂgaohes ǃaroma ge mātawa-am. ǁÎb ge ôasab tsî Sakimab hâkha ǀaeǁgâub ǁga ge ī-ū, îb Sakimaba ǁîb mûde ǀaeǃkhōhe, tsî mûs ǁkhāsiba hō-oa.
L’homme riche fut tellement content de revoir son fils. Il récompensa Sakima de l’avoir consolé. Il emmena les deux garçons à l’hôpital pour que Sakima puisse retrouver la vue.