بارگذاری پی دی اف
برگشت به فهرست داستان‌ها

ماقزوي ماگزوه انځر ګل

نویسنده Lesley Koyi

نقاش Wiehan de Jager

مترجم Maaouia Haj Mabrouk

خواننده Mashael Muhanna

زبان عربی

سطح سطح 5

متن کامل صوتی کتاب

سرعت خوانش

شروع خودبخودی داستان


في مدينة نيروبي الصاخبة، بعيداً عن الحياة العائلية ودفئها، يعيش مجموعة من الصبيان بدون مأوى. كانوا يستقبلون كل يوم كما يأتي، لا أمل لهم فيه. وفي صباح أحد الأيام، أخذ الأطفال يحزمون حصائرهم بعد النوم على الأرصفة الباردة، ثم أشعلوا ناراً مما وجدوه من قمامة لمقاومة البرد. كان ماقزوي أحد هؤلاء الصبيان وكان أصغرهم سناً.

در شهر بیروبار نایروبی، دور از کانون گرم خانواده، گروهی از پسرهای بی خانمان زنده‌گی می‌کردند. آن‌ها روزها را بی هدف سپری می‌کردند. صبح‌ها، درحالی که پسرها شب قبل را روی پیاده روی سرد خوابیده بودند، زیرانداز شان را جمع می‌کردند. برای مقابله با سرمای روز آشغال می‌سوزاندند تا خود را گرم کنند. ماگزوه دربین آن گروه از پسرها بود. او کوچکترین عضو گروه بود.

د کینیا هېواد په پلازمینه، نیروبي، د شور څخه ډک ښار اړوند، د بې کوره ځوانانو یوې ډلې ژوند کاوه. دوی به هره ورځ نوې ورځې ته د راتلو په تړاو هرکلی ویلو. یو سهار، هلکانو په یخو سړکونو له ویده کیدو وروسته خپل تورشکونه راټولول او بسته کول یې. د یخنۍ د لرې کولو او ځانونو تودولو لپاره دوی ځینو کثافاتو ته اور بل کړ. د هلکانو پدې ډله کې انځر ګل هم و. هغه تر ټولو تنکی ځوان ؤ.


كان ماقزوي يبلغ من العمر خمس سنوات عندما توفي والداه، فانتقل للعيش مع خاله. لكن هذا الرجل لم يكترث بالطفل ولم يوفر له القدر الكافي من الطعام كما كان يجبره على القيام بأعمال شاقة.

وقتی که پدر و مادر ماگزوه مردند، او فقط پنج سال داشت. او رفت که با کاکایش زنده‌گی کند. این مرد مراقب آن کودک نبود. او غذای کافی به ماگزوه نمی‌داد. او ماگزوه را مجبور می‌کرد که کارهای سخت زیادی انجام دهد.

کله چې د انځرګل مور او پلار مړه شول، هغه مهال انځرګل پنځه کلن و. هغه د خپل تره سره ژوند کول پیل کړل. تره یې د هغه سمه پالنه نه کوله. هغه ته به یې کافي خواړه نه ورکول. د هغه دې چلند انځرګل مجبور کړ چې باید ډیر سخت کار وکړي.


وكان أيضاً يضربه كلما استفسر ماقزوي عن أمر أو تذمر من كثرة العمل. وعندما طلب ماقزوي من خاله أن يسمح له بالذهاب إلى المدرسة ضربه من جديد قائلا: “أنت غبي جدا ولن تتعلم أي شيء”. وبعد ثلاث سنوات من هذه المعاملة القاسية، هرب ماقزوي من خاله وبدأ يعيش في الشارع.

اگر ماگزوه شکایت می‌کرد یا سوالی می‌پرسید، کاکایش او را می‌زد. وقتی ماگزوه از او پرسید که می‌تواند به مکتب برود، کاکایش او را زد و گفت “تو برای یاد گرفتن هرچیزی خیلی احمق و کودن هستی.” سه سال بعد از این رفتار، ماگزوه از خانه ی کاکایش فرار کرد. او شروع به زنده‌گی کردن در خیابان کرد.

کله به چې که انځرګل کوم شکایت او یا هم کومه پوښتنه کوله، تره به یې هغه وهلو. کله به چې انځرګل له تره غوښتل چې هغه ته ښوونځي ته د تګ اجازه ورکړي، تره به یې هغه وهلو او ورته به یې ویل، “ته ډېر ناپوه یې، ته هېڅ شی نه شې زده کولی.” له تره سره د درې کلونو ګډ ژوند کولو او د تره له دې ډول چلند کولو، له خپل تره څخه وتښتېده. هغه د سرکونو په غاړو ژوند کول پیل کړل.


كانت الحياة في الشارع صعبة وكان أغلب الأطفال يعانون يومياً من أجل لقمة العيش. فكانت الشرطة تلقي عليهم القبض أحياناً، وأحياناً أخرى كانوا يتعرضون للضرب. وكانوا إذا ما مرضوا لا يجدون من يقدم لهم يد المساعدة. كانت مجموعة الأطفال تعتمد على النزر القليل من المال الذي كانوا يحصلون عليه من التسول ومن بيع البلاستيك ومواد أخرى مما تقع إعادة تدويره. كانت الحياة تزداد صعوبة خاصة بسبب المعارك التي تحدث بين جماعات الأطفال المتنافسة من أجل السيطرة على أحياء المدينة.

زنده‌گی در خیابان سخت بود و بیشتر پسرها روزانه برای به دست آوردن غذا تلاش می‌کردند. بعضی مواقع بازداشت می شدند، بعضی مواقع لت می‌خوردند. وقتی مریض بودند، کسی نبود که به آن‌ها کمک کند. آن گروه، به پول کمی که از گدایی، و فروش پلاستیک‌ها و دیگر مواد بازیافتی، به دست می‌آوردند وابسته بودند. زمانی که گروه‌های رقیب برای به دست آوردن کنترل شهر با هم می‌جنگیدند، زنده‌گی حتی سخت‌تر می‌شد.

د سړکونو په غاړو ژوند کول ډېرستونزمن ؤ، او ډیری د ده په څېر هلکانو هره ورځ یوازې د خواړو د ترلاسه کولو لپاره مبارزه کوله. ځینې وختونه به دوی ګرفتاره کېدل، کله ناکله به وهل کېدل. کله چې به دوی ناروغه شول، د مرستې کولو لپاره به یې هیڅوک نه درلودل. دې ډلې په ډېرو لږو پیسو ژوند تېرولو، یادې پیسې به دوی له بل څخه په سوال کولو، د پلاستیکونو او نورو شیانو په پلورلو ترلاسه کولې. ژوند به لا هغه وخت ډېر ستونزمن کېده چې ځینو ډلو به د ښار اړوند د ځینو ساحو د کنټرول هڅې کولې.


وفي يوم من الأيام، بينما كان ماقزوي يبحث في صناديق القمامة عن شيء يأكله، إذ به يجد مجموعة قصص رثة ممزقة. قام ماقزوي بتنظيف القصص من الأوساخ ووضعها في جرابه. وكان كل يوم يخرج الكتاب من كيسه وينظر إلى الصور، إذ لم يكن ماقزوي يعرف قراءة الكلمات.

یک روز در حالیکه ماگزوه داشت به درون سطل زباله نگاه می‌کرد، یک کتاب داستان پاره پوره و کهنه پیدا کرد. او کثافات را از آن پاک کرد و آن را داخل خریطه‌اش گذاشت. بعد از آن هر روز او کتاب را بیرون می‌آورد وبه تصاویرش نگاه می‌کرد. او نمی‌دانست که چگونه کلمات را بخواند.

یوه ورځ په داسې حال کې چې انځرګل د کثافاتو یوه کڅوړه پلټله، د کیسو یو زوړ کتاب وموند. هغه یاد کتاب پاک کړ، او په خپلې بوجۍ کې یې واچولو. له دې وروسته به هغه هره ورځ یاد کتاب را ايستلو او انځورونو ته به يې کتل. د هغه لوستل نه و زده.


كانت الصور تحكي قصة طفل نشأ ليكون طياراً. أصبح ماقزوي يمضي يومه حالماً بأن يكون طياراً، وكان من حين لآخر يرى نفسه مكان ذاك الولد الذي تصفه الصور.

تصاویر، داستان پسری را نقل می‌کردند که می‌خواست بزرگ شود تا بتواند یک پیلوت شود. ماگزوه رویای هر روزش بود که پیلوت شود. بعضی اوقات، او تصور می‌کرد که خودش همان پسری است که در داستان بود.

په عکسونوکې د یوه هلک کیسه بیان شوې وه، چې څنګه هغه یو پیلوټ شوی و. انځرګل به هم تل د پیلوټ کیدو خوبونه لیدل. ځینې وختونه به هغه تصور کاوه چې هغه د یادې کیسې هلک دی.


كان الجو بارداً وكان ماقزوي يقف متسولاً في الطريق عندما تقدم إليه رجل قائلا: “أهلاً… أنا توماس. أعمل قريباً من هنا، في مكان يمكن أن تجد فيه شيئاً تأكله”. وأشار بإصبعه إلى منزل أصفر ذي سقف أزرق، وسأل ماقزوي: “ألا ترغب في الذهاب إلى هناك لتناول بعض الطعام؟”. نظر ماقزوي إلى الرجل ثم إلى المنزل وقال: “ربما” وانصرف بعيداً.

هوا سرد بود و ماگزوه در ابتدای جاده ایستاده بود. مردی به سمتش رفت. آن مرد گفت، “سلام، من توماس هستم. من نزدیک اینجا کار می‌کنم، در جایی که تومی‌توانی چیزی برای خوردن پیدا کنی.” او به خانه ای زرد با سقف آبی اشاره کرد. او پرسید، “من امیدوار باشم که تو به آنجا بروی و مقداری غذا بگیری؟” ماگزوه به آن مرد وسپس آن خانه نگاه کرد. او گفت، “شاید” و به راهش ادامه داد.

یوه ورځ هوا ډېره سړه وه او انځرګل د سړک پر غاړه ولاړ و، خیرات یې غوښتلو. یو سړی ورته راغئ او ورته یې وویل “سلام، زه صمیم یم. زه دلته نږدې کار کوم، په داسې یو ځای کې، چېرته چې تاسو کولی شئ د خوړلو لپاره یو څه ترلاسه کړئ،” سړي یوه ابي چت لرونکي ژیړ کور ته ګوته ونیوله. سړي انځرګل ته وویل “زه هیله لرم چې تاسو به هلته ولاړ شئ چې یو څه خواړه ترلاسه کړئ؟”. انځرګل لومړی سړي ته وکتل، بیا یې کور ته وکتل، او بیا یې وویل”شاید،” او په خپله مخه ولاړ.


توالت الأشهر بعد ذلك، وتعود الأولاد المشردون على رؤية توماس يرتاد المكان الذي يتواجدون فيه. كان يحب الحديث إلى الناس، وخاصة من كانوا يعيشون في الشوارع. كان يستمع إلى قصص حياتهم. وكان جدياً، صبوراً، ولم يكن قاسياً أبداً ولا قليل الاحترام لهم. بدأ بعض الصبيان يترددون على المنزل ذي اللونين الأصفر والأزرق للحصول على ما يسد رمقهم عند منتصف النهار.

در طول ماهی که سپری شد، پسرهای بی خانمان عادت داشتند توماس را در اطراف ببیند. او دوست داشت که با مردم صحبت کند، مخصوصا افرادی که در خیابان زنده‌گی می‌کنند. توماس به داستان زنده‌گی مردم گوش می‌داد. او جدی وصبور بود، هیچ وقت گستاخ و بی اذب نبود. بعضی از پسران شروع به رفتن به آن خانه‌ی زرد و آبی برای گرفتن غذا در نیمروزکردند.

په راتلونکو څو میاشتو کې، بې کوره هلکانو به د صمیم سره لیدل. هغه خلکو سره خبرې کول خوښول، په ځانګړې توګه له هغه خلکو سره چې د سړکونو په غاړو ژوند کوي. صمیم به د خلکو د ژوند کیسې اورېدلې. هغه ډېر صبرناک سړی و، هیڅکله به یې د چا بې ادبي او بې احترامي نه کوله. ماسپښین به ځینې هلکان ژیړ او ابي کور ته د خواړو ترلاسه کولو لپاره ورتلل.


كان ماقزوي يوما ما جالساً على الرصيف يتأمل كتاب الصور عندما جلس توماس لجانبه وسأله: “عما تحكي هذه القصة؟”. أجاب ماقزوي: “عن ولد أصبح طياراً”. قال توماس: “ما اسم هذا الولد؟” أجاب ماقزوي بهدوء: “لا أعرف. لا أستطيع القراءة”.

ماگزوه روی پیاده‌رو نشسته بود و به کتاب عکس‌دارش نگاه می‌کرد. وقتی که توماس کنار او نشست پرسید، “داستان در مورد چیست؟” ماگزوه جواب داد، “داستان در مورد پسری است که پیلوت شد.” توماس پرسید، “اسم آن پسر چه بود؟” ماگزوه به آرامی گفت، “من نمی‌دانم، من نمی‌توانم بخوانم.”

انځرګل د سړک پر غاړه ناست و چې د خپل عکسونو کتاب ته یې کتل، صمیم د هغه ترڅنګ کېناستلو. صمیم ترې وپوښتل “دا کیسه د څه په اړه ده؟”. انځرګل ځواب ورکړ: “دا د یو هلک په اړه ده چې څنګه پیلوټ شوی دی.” صمیم ترې وپوښتل “د هلک نوم څه دی؟”. انځر ګل په ټیټ اواز ځواب ورکړ “زه نه پوهیږم، زه لوستل نشم کولی،”


عندما تقابلا، بدأ ماقزوي يسرد قصته على توماس، قصته مع خاله وكيف هرب منه. لم يتكلم توماس كثيرا، ولم يُمْلِ على ماقزوي ما يجب عليه فعله، لكنه كان يصغي إليه بانتباه طوال الوقت. وكانا أحياناً يواصلان حديثهما بينما يتناولان الطعام في المنزل ذي السقف الأزرق.

وقتی که آن‌ها همدیگر را ملاقات کردند، ماگزوه شروع به گفتن داستان زنده‌گیش برای توماس کرد. آن داستان در مورد کاکایش بود و اینکه چرا از دست او فرار کرد بود. توماس زیاد صحبت نکرد و به ماگزوه نگفت که چه کار کند، ولی همیشه با دقت گوش می‌داد. بعضی مواقع آن‌ها با هم حرف می‌زدند، در حالی که در آن خانه با سقف آبی غذا می‌خوردند.

د دوی په دې لیدنه کې، انځرګل د خپل ژوند کیسه صمیم ته پیل کړه. هغه د خپل تره کیسه ورته وکړه او داچې دی ولې له کوره وتښتېده. صمیم ډیرې خبرې نه کولې، او نه به یې انځرګل ته ته څه ویل چې څه وکړي، مګر هغه به تل د انځرګل خبرې په غور سره اورېدلې. ځینې وختونه به دوی په ابي چت لرونکي کور کې د ډوډۍ خوړلو پر مهال هم کیسې کولې.


وبحلول عيد ميلاد ماقزوي العاشر، أهداه توماس قصةً جديدةً. كانت القصة تحكي عن ولد نشأ في قرية ليصبح بعد ذلك لاعب كرة قدم مشهور. قرأ توماس القصة مرات عديدة لماقزوي، ثم قال له في أحد الأيام: “أظن أن الوقت قد حان لتذهب إلى المدرسة وتتعلم القراءة، ما رأيك؟” وأوضح له بأنه يعرف مكانا يمكن لأطفال الشوارع أن يقيموا فيه ويرتادوا المدرسة.

نزدیک تولد ده سالگی ماگزوه، توماس یک کتاب داستان جدید به او داد. این داستانی در مورد یک پسر روستایی بود که بزرگ شد تا یک فوتبالیست مشهور شود. توماس آن داستان را برای ماگزوه چندین بار خواند، تا اینکه یک روز گفت، “من فکر می‌کنم زمان به مکتب رفتن توو یادگیری برای خواندن تو است. تو چی فکر می‌کنی؟” توماس توضیح داد که من جایی را سراغ دارم که بچه‌ها می‌توانند در آنجا بمانند و به مکتب بروند.

د انځرګل په لسمې کلیزې کې، صمیم هغه ته د کیسې یو نوی کتاب ورکړ. دا د یوه کلي د هلک کیسه وه چې څنګه ترې د فوټبال مشهور لوبغاړی جوړ شوی و. صمیم دا کیسه څو ځله انځرګل ته ولوستله، تر دې چې یوه ورځ یې ورته وویل: “زه فکر کوم دا هغه وخت دی چې ته باید ښوونځي ته ولاړ شې او لوستل زده کړې، ته څه فکر کوې؟” صمیم دا هم ورته وویل چې هغه ته یو داسې ځای معلوم دی، چې ماشومان پکې پاتې کیدی شي او هم ښوونځي لوستلی شي.


فكر ماقزوي في هذا المكان الجديد وفي الذهاب إلى المدرسة وتساءل: “ماذا لو كان خاله على حق حينما نعته بالغبي؟ لن يستطيع تعلم أي شيء عند ذلك. ماذا لو قاموا بضربه في ذاك المكان الجديد؟” شعر ماقزوي بالخوف وقال محدثا نفسه: “قد يكون من الأفضل لي مواصلة العيش في الشارع”.

ماگزوه در مورد این مکان جدید و رفتن به مکتب فکر کرد. اما اگر کاکایش درست گفته باشد و او برای یاد گرفتن هر چیزی خیلی کودن باشد چی؟ اما اگر در این جای جدید او را لت کنند چی؟ او ترسیده بود. او با خود فکر کرد، “شاید بهتر باشد که به زنده‌گی کردن در خیابان ادامه دهد.”

انځر ګل د دې نوي ځای او ښوونځي ته د تګ په اړه فکر کاوه. څه به وشي که د هغه تره سم و، چې هغه دومره احمق دی چې هېڅ هم نه شي زده کولی؟ څه به وشي که، که په دې نوي ځای کې هغه ووهل شي؟ هغه ډارېده. هغه پدې فکر و چې: “شاید سړک پر غاړو ژوند کول د هغه لپاره غوره وي.”


أعلم ماقزوي توماس بمخاوفه. وبمرور الوقت طمأن توماس الصبي بأن الحياة قد تكون أفضل في المكان الجديد.

او ترس‌‌هایش را با توماس در میان گذاشت. به مرور زمان توماس به ماگزوه اطمینان داد که زنده‌گی در محیط جدید می‌تواند بهتر باشد.

هغه خپله ویره د صمیم سره شریکه کړه. د وخت په تېرېدو سره سړي هلک ته ډاډ ورکړ چې په نوي ځای کې ژوند کیدای شي ډېر ښه شي.


لذا انتقل ماقزوي للعيش بغرفة في منزل ذي سقف أخضر. تقاسم الغرفة مع صبيين آخرين. كان المنزل يضم عشرة أولاد إلى جانب العمة سيسي وزوجها وثلاثة كلاب وقطة وعنزة عجوز.

به این ترتیب، ماگزوه به اتاقی در خانهای باسقف سبز رفت. او در آن اتاق با دو پسر دیگر شریک بود. روی هم رفته ده کودک در آن خانه زنده‌گی می‌کردند. همراه با آنتی سیسی، سه سگ، یک گربه ویک بزغاله‌ی پیر.

او بالاخره، انځرګل په ابي چت لونکي کور کې یوې کوټې ته وکوچېده. پدې کوټه کې دوه نور هلکان له ده سره یو ځای اوسېدل. په دې کور کې ټول لس ماشومان اوسېدل. زرینه ترور، د هغې میړه، درې سپي، یوه پیشو، او یوه زوړ وزه هم اوسېدله.


بدأ ماقزوي الدراسة. كانت صعبة في البدء، وكان عليه أن يعمل جاهداً لتدارك ضعفه. مرت عليه لحظات يأس أراد فيها أن يغادر المكان لكنه كان في كل مرة يتذكر قائد الطائرة ولاعب كرة القدم اللذين تحكي عنهما القصص، وعقد العزم على ألا يغادر المدرسة وأن يواصل تعليمه.

ماگزوه مکتب را شروع کرد، مکتب سخت بود. او چیزهای زیادی برای یاد گرفتن داشت. بعضی مواقع می‌خواست که تسلیم شود. ولی او به آن خلبان و آن فوتبالیست در کتاب داستان فکر می‌کرد. آن‌ها را دوست داشت، او تسلیم نمی‌شد.

انځرګل ښوونځی پیل کړ، هغه ته دا ډېره ستونزمنه وه. هغه ډېرو شیانو زده کولو ته اړتیا درلوده. ځینې وختونه هغه غوښتل چې تسلیم شي. مګر هغه د کیسو په کتابونو کې د پیلوټ او د فوټبال د لوبغاړي په اړه ډېر څه زده کړي و. د دوی په څیر، انځرګل هم تسلیم نه شو.


وفي يوم من الأيام، كان ماقزوي جالسا في فناء المنزل ذي السقف الأخضر يقرأ قصة من المدرسة عندما أقبل توماس وجلس لجانبه سائلا: “عما تتحدث القصة؟” رد ماقزوي قائلا: “إنها تحكي عن صبي أصبح مدرسا” سأل توماس: “ما اسم هذا الصبي؟” أجاب ماقروي مبتسما: “اسمه ماقزوي”.

ماگزوه در حویلی خانه‌ی با سقف آبی نشسته بود و یک کتاب داستان از مکتب می‌خواند. توماس آمد وکنارش نشست. توماس پرسید، “موضوع داستان چیست؟” ماگزوه در جواب گفت، “داستان در مورد پسری است که معلم شد.” توماس پرسید، “اسم آن پسر چیست؟” ماگزوه با لبخند گفت، “اسم آن پسر ماگزوه است.”

انځرګل د ابي چت لرونکي کور په انګړ کې ناست و، د ښوونځي د کیسې کتاب یې لوستلو. پدې وخت کې صمیم راغئ او د هغه څنګ ته کښېناست. صمیم ترې وپوښتل”د څه په اړه کیسه ده؟” انځرګل ځواب ورکړ: “دا د یوه هلک په اړه ده چې څنګه ترې یو ښوونکی جوړېږي.” صمیم ترې وپوښتل “د هلک نوم څه دی؟”. انځرګل په خندا سره ځواب ورکړ”د هغه نوم انځرګل دی،”.


نویسنده: Lesley Koyi
نقاش: Wiehan de Jager
مترجم: Maaouia Haj Mabrouk
خواننده: Mashael Muhanna
زبان: عربی
سطح: سطح 5
منبع: Magozwe از داستان افریقا
جواز کریتو کامینز
تحت مجوز کریتو کامینز اعتباردهی 4.0 تبدیل نشده کریتز کامنز به نشر رسید.
بیشتر بخوانید سطح 5 داستان ها:
گزینه‌ها
برگشت به فهرست داستان‌ها بارگذاری پی دی اف